5 broodjies + 2 vissies = Genade

Dag 30 van lockdown. . . Glo dit of nie, ek het uiteindelik die tyd om rustig te sit en oor hierdie afgelope tyd se dinge te ‘praat’.  Ekt maar ‘n koppie tee gemaak vir versterking.  My ma sê altyd, tee is haar petrol en sonder tee het sy nie krag nie. 

Miskien is hierdie koppietjie nie sterk genoeg nie, maar eks bly daars tee in die kas en suiker en melk en krag om water te kook en ‘n computer, met internet nogal, om op te tik. 

Ek sit in die studeerkamer en hoor vir Carel en Carindi in die kamer gesels.  Hy lees vir haar ‘n bybelstorie.  Music to my ears.  Sy raak ook nou gewoond aan laat gaan slaap en later opstaan.  Net nou die dag het iemand vir my gesê, ‘Ja nee, ons almal se slaappatrone is in hulle glory in’.  Ek dink toe; As dit maar al was wat verander het . . . maar hierdie ding, het die hele wêreld kom verander. 

Goed of sleg?

Nodig of onnodig?

Per ongeluk of aspris?

Vlermuis of laboratorium?

Wat maak dit tog saak?

It is what it is.

Nie een van ons het beheer hieroor nie.  En dis mos maar moeilik vir mense om nie in beheer te wees nie.

Vir party is dit erger as vir ander. Vir my het die idee van lockdown glad nie so bad geklink nie, behalwe nou vir wasgoed was en huis skoonmaak. Verder was ek op ‘n manier, selfs opgewonde, om soveel tyd by die huis- en saam met my gesin te spandeer.  Gelukkig hou ek van, by die huis wees. Ek het uitgesien daarna om saam met Carindi somme te doen en die ABC te skryf, om kwaliteit tyd saam met Carel te spandeer (my man wat soms vir weke lank weg van die huis af is, met werk), kaste reg te pak, iets kreatiefs aan te pak, laat te slaap, te lees, te kuier saam met Waldu en Riana, tee te drink saam met my skoonma en so uur of twee ‘n dag voor die rekenaar te sit en te werk, as ek kan, en as dit nodig is. 

Dis asof ons gedwing is om rustig te raak, te regroup. 

Ek het daagliks die Covid 19 syfers op die internet dopgehou, vir die grappe gelag en al die videos en berigte gelees wat my whatsapp so laat gons het.  Die ding het kom nesmaak in ons almal se koppe en huise.  As jy opstaan met ‘n keelseer, het jy gewonder of jy siek is. Die virus en sy gevolge was alomteenwoordig.

My hart het gebloei vir Italie, wat op daardie stadium die hardste geslaan is. Ek het die mense wat al vir so lank in lockdown was, uit my hart uit, jammer gekry. Baie van hulle in klein ou woonstelletjies. Ek kon myself nog nooit picture op die 3de of 12de vloer van ‘n woonstelblok nie.  ‘Kan jy imagine?’, het ek ‘n paar keer vir Carel gevra, terwyl ons op die stoep na ons groot tuin sit en kyk, sonder om ‘n antwoord te verwag.  Ek is so dankbaar vir die spasie om ons, genoeg om te kan stap en speel en waar die kinders kan fietsry en klimraam klim. 

Dit was hemels, rustig en gesellig . . .

‘n Dag of 2 later, ontvang ek ‘n oproep van ‘n dame, sy wil weet of ek asseblief met haar skoonsussie in verbinding kan tree.  Haar swaer het sy pistool gevat en homself toegesluit in sy werkskamer, hy dreig om sy eie lewe te neem. Hy is die eienaar van ‘n besigheid en hy vrees dat hy die deure gaan moet sluit.  Wat moet ons doen?, vra sy vir my.  Wat kan ek anders doen, as om vir haar oor die foon te bid, terwyl ons God vertrou dat die skoot nie sal afgaan nie.  Ek bel een van my reservis vriende in die polisie om te hoor of daar iets anders is wat ons kan doen.  Hy sê vir my dat ek myself moet regmaak vir meer sulke oproepe.  Dankie Vader dat U die storm stil kom maak het en dat hierdie pappa, man en werkgewer vandag nog by sy familie is.  Die bewerasies wou my vir ure daarna steeds nie los nie.   

The penny dropped . . . ek het besef, hierdie leeglêery, niks inkomste, virus pandemie, maak verskillende vrese en kommer by verskillende mense wakker.

Waarom mense so baie toiletpapier gekoop het, kon ek nie verstaan nie.  Ek was nie op ‘n paniekerige-inkopie-uitstappie nie.  Sad to say, pleks het ek maar meer Bernini’s en wyn gekoop. 

3 April, kry ek die eerste boodskap; ‘n Gesin wat my kontak en vra vir hulp.  Hul koskas is leeg. Ek het hul al in die verlede gehelp met ‘n paar goedjies.  Hul ken my deur die Trauma Sentrum hier in ons area.  Ek krap in ons spens en stuur sommer so gelyktydig ‘n whatsapp op ons woonbuurtgroepe. . . Kan iemand asseblief help?  Daars ‘n gesin in nood.  Die volgende paar dae hou my foon nie op lui nie.  Mense kom laai goed af en mense bel my om vir my van ander te vertel wat ook in die knyp is. 

Die nood is groot. 

Ek voel oorweldig. 

Ek worry. 

Ek bid. 
Here, hoe gaan ons dit als kan hanteer? 

Ek gesels met ‘n vriendin, ons bespreek die dinge en ons deel dieselfde kommer.  Saam-saam besluit ons om onsself beskikbaar te stel as middelmanne.  Ons neem die eerste stappie in blinde geloof.  Ons bel 3 ander vriendinne en hulle spring pens-en-pootjies saam met ons op die kospakkie bus.  Ons maak seker die gemeenskap weet waarmee ons besig is, en hoe ons hierdie bus gaan bestuur, ons maak immers staat op hulle goeie harte en oop hande.  Ons fone begin lui, party wil gee, ander wil net hoor of ons weet van die of daai gesin wat swaarkry. 

8 April, bel Dianne Broodryk van Jacaranda Radio Stasie my, hulle het gehoor van ons gemeenskapsprojek en wil ons bless met R 10 000.00.  Ek moet dit eers stilhou, want Martin Bester gaan my die volgende oggend tussen 10 en 11 bel en ons gesprek sal dan opgeneem word.  Ek moet surprise klink.  Ek loop op en af in die huis, soos ‘n hond wat lê-plek soek . . . Bogger dit, ek bel my twee hartsvriendinne en vertel hulle. 
Die volgende oggend staan ek vroeg op, make up en elke ding, ek druk my foon in my bra; Hierie oproep mag ek nie mis nie.  Vir hulle is dit nie ‘n groot ding nie, maar vir my is dit enorm, want net die aand voor dit het ek in my bybel-dag-stukkie-boek gelees: God spent years demonstrating submission, before He demonstrated miracles. Ons moes die eerste stap neem, en blindelings glo dat dit ‘n sukses sal wees en hierdie groot skenking was vir my die bewys dat God saam met ons in die ding is.    

Nou kyk, ek weet mense gooi dikwels ‘n geestelike sousie oor iets om aandag te trek of meer publisiteit te kry, en soms word bybelversies selfs gebruik om mense te manipuleer. . . sulke goed steek my ook dwars in die krop. . .  Maar laat ek julle nou vertel, ekt nie ‘n geestelike sousie nodig om die storie fancy of dramaties te laat klink nie. Ons dien die enigste lewende God, it is what it is.  As ek versuim om hierdie met julle te deel, probeer ek shine steel, wat my nie toekom nie.  All the glory to the KING.  Ons kan voorwaar getuig van 5 broodjies en 2 vissies. 

5 broodjies en 2 vissies is in die vorm van 500 Blue Ribbon brode by my huis afgelaai, dit was ‘n vriendin wat aangebied het om vir ons gesinne sop te kook, dit was 5 bakkie vragte vol kruideniers en groente, dis elke rand en elke sent wat gebruik word, om kos te koop.  Saam met hierdie pakkie vol basiese items, laai ons nie net iets af om mense se mae vol te maak nie, ons verpersoonlik iets vir hulle; Hoop, ‘n antwoord op gebed, goedheid en vertroue.   

Ons gesinne het binne 3 weke gegroei vanaf 30 na oor die 80 gesinne en ons trek nou by 100.  419 mense, waaronder 137 kindertjies.  5 brode en 2 vissies het meer geword, wanneer ons begin worry oor waar ons die kruideniers gaan kry om die volgende week se pakke op te maak, maar dan kom laai ‘n samaritaan iets af, of betaal ‘n geldjie in . . . en ons gaan deel weer uit. 

Ek kry nie meer tyd om die statistieke dop te hou nie, ek worry ook nie meer oor al die kontroversie rondom die virus nie.  Corona shirouma. . . Ons het groter dinge om mee te deal.

Planne van ‘n rustige tyd saam met my gesin, is holder-ste-bolder deurmekaar en onderstebo.  In die aand wanneer ek vir Carindi night sê, voel ek skuldig omdat ek nie vandag saam met haar die ABC-, of somme kon doen nie.  Ek besef soms dat ek nie eens vir haar middagete gemaak het nie. Sy moes seker maar by ouma gaan aanklop het vir iets om te eet.  Ek moet tyd afknyp om saam met Riana ‘n verf projekkie in te pas.  Wanneer ek by die waskamer inloop, vermy ek die bondel gefrommelde klere wat in die hoek lê en wag vir ‘n strykyster.  Ek mis vir Maria. 

Laat in die aand probeer ek opvang met boodskappe, tot my oë wil toeval en dan gaan slaap ek.  Ek droom van honderde en duisende vuil handjies wat na my uitstrek, van trollies vol toiletpapier, van toppers mince en bullybeef.  Ek voel so skuldig omdat ek nie weet hoe soya mince proe nie, dat ek tot een aand vir ons ‘n pakkie gaarmaak.  

Ek is moeg, tog voel ek so . . . fulfilled. 

Dit is moeilik om in iemand se oë te kyk wat met soveel moedeloosheid na jou terug staar.  Ek gaan laai nou die dag vir die eerste keer by ‘n nuwe gesin af. Toe ek daar stop besef ek dat hulle vir my moes gestaan en wag het.  ‘n Vrou in haar laat veertigs en haar seun, die man is weg om êrens ‘n los werkie te gaan doen.  Sy begin huil toe sy vir my vertel dat hul al 9 maande sonder krag is.  Ek hou my pose, maar oppad terug huistoe sukkel ek om van die knop in my keel ontslae te raak.  Dit vang ‘n mens.  Dis ook nie lekker om te hoor van ‘n gesin wat 2 dae laas geëet het, en toe maar by hul bure gaan tee drink het, net om ietsie in hul mae te kry nie.  Die aand by die huis, het ek geen eetlus nie. 

Aan die begin wou ek vies raak vir mense wat panic buying gaan doen het . . .  so asof die een dan nou verantwoordelik is, vir die ander een se swaarkry.  Kan ons regtig van die ou met die oorvol trollie verwag om sy hele buurt van swaarkry te probeer red?  Ek herinner myself daaraan;  You cannot fill from an empty cup.  Probeer net ‘n verskil maak, daar waar jy beweeg en weet; Alles wat jy het, is net genade. 

Die samehorigheid tussen ons dames, laat my hart warm klop.  Hoe wonderlik is dit nie om so ‘n band met iemand te deel nie?  Soms lag ons saam, en ons huil.  Ons is mense mense. Van ons is kwaai en kan maklik nee sê, ander is sag en dan is die kwaaies bang dat mense die sagtes se goedheid gaan uitbyt. Ons pas by mekaar aan.  Ons is ‘n span. Eendag sal ons kan terugkyk na hierdie tyd, seker met baie gemende gevoelens, maar ook met mooi herinneringe van groot genade.  Ladies, I salute you! 

Ek vertel graag vir mense, om altyd iets uit ‘n krisis te probeer neem, ‘n lewensles, ‘n vars perspektief.  Ons moet leef met ‘n ingesteldheid om altyd te wil groei, om beter te verstaan, dieper te delf, meer te gee, want hiermee voed ons ons menswees.  My uitkyk verander steeds, met elke ‘episode’ in my lewe, leer ek iets.   Sonder enige twyfel, het hierdie afgelope tyd ook my lewe kom verryk. Het onbekende mense my, rustige waters, kom roer, en het hulle my kom leer om nooit, maak nie saak hoe goed of sleg dit met jou gaan nie, dankbaar en nederig te bly.    

In ‘n stille oomblik sit ek op die stoep en kyk hoe Carindi speel. Sy is vuil, amper soos daai kindertjies in my droom, haar broek het ‘n winkelhaak in  . . maar sy lag kliphard en hardloop rond.  Syt alles wat sy nodig het, maar syt eintlik min nodig om haar gelukkig te maak.
Syt ook sommer intussen twee kapokkie tipe hoendertjies as ‘n geskenk by ‘n buur-tannie gekry. Te blerrie oulik, maar ek moet hul gereeld uitjaag, want hulle loop sommer in die huis rond, en spring op die banke.  Ons het eers gestry oor die name, want Catboy en Owlette pas net nie by hoenders nie, maar die goed moes name kry, want sy weet, as iets ‘n naam het, slag en eet ‘n mens hulle nie.  Welkom Poppie en Vlooi.

Noudat dit effens rustiger gaan en ons klomp dames in ‘n redelike roetine kom met pakkies uitdeel, sal ek ook hopelik weer tyd hê om saam met sussie die ABC en somme te kan doen.  Daar lê nog ‘n langpad voor, die graad R’etjies gaan mos eers weer oor tagtig maande terug skooltoe. (so voel dit vir my)  Ek sal my juffrou vaardighede moet opskerp, want die lesse wat die regte juffrou stuur, stroom in. Solank hierdie onderwysers net weet, ‘n kind moet nie net kan tel en spel nie. . . ek wil graag hê my Kakiebos-kind moet ook weet wat dit beteken om regtig om te gee, dankbaar te wees en om te deel.  

Waarvoor is jy dankbaar, vandag?


‘n Hart agter tralies . . .

Gewone mense, wat buitengewone dinge doen, fasineer my . . . ek gebruik spesifiek nie die woord inspireer nie, want buitengewone dinge, is nie noodwendig iets goeds of eerbaar nie. 

Gewoonlik weet ons nie wat hierdie dinge alles behels nie, totdat ons ‘n bietjie dieper delf.  Ek wil graag glo dis my opregte belangstelling in mense, wat my dryf om die storie agter die storie te probeer uitvind.  Selfs al ontstel dit my, maar elke nou en dan word ek ook verras en inspireer dit my, indeed. 

Dit gebeur te dikwels dat ons ‘n opinie van iemand vorm, bloot uit dit wat ons van hul hoor of in ‘n koerant lees.

As jy al aan die ontvang kant van so onregverdige etiket was, sal jy seker met gretigheid verder lees.  En as jy, soos ek, jouself al daaraan skuldig gemaak het, deur ‘n persoon bloot uit die oog van iemand anders te beoordeel, dan moet jy asseblief nie nou ophou om te lees nie.  Ek deel juis my stories en ervaringe, sodat iemand iets daaruit kan neem.  ‘n Moontlike les, ‘n bietjie introspeksie, ‘n sin vir beter-verstaan, ‘n saadjie . . . Ek stoei partykeer vir weke en selfs maande, voordat ek begin skryf, juis omdat ek dan wag vir woord of ‘n teken dat die Here êrens die grond omgedolwe het, en die tyd reg is om die saadjie te plant. . .

#Moordenaar   #Joernalis   #Tronk   #Storie   #Wreed   #Hartseer   #Skokkend   #Verkeerd?   #Oordeel   #MyTronk   #JouTronk   #Liefde   #Genade   #Mooi   #Drome   #Verander?  . . . beskou hierdie as ‘n paar klippies wat ek langs die pad gooi, tel hulle op en bou ‘n altaar of pak hulle in ‘n ry en bou ‘n voetpaadjie . . . bitter min mense se stories bestaan net uit sagte woorde en glitter, maar that’s life. 

Daar is ‘n paar goed waarin ek nog altyd onwrikbaar glo; 

Ek glo, mense word vir ‘n rede op jou pad gestuur

Ek glo dat God die enigste Een is wat mense se harte waarlik kan verander

Ek glo dat liefde ‘n groot impak maak

Ek glo in tweede kanse

Die laas’t genoemde, is seker die moeilikste veral as jy met ‘n moordenaar te doen het.  I mean . . . Maar wies nou vriende met ‘n moordenaar, right? 

Erens in Augustus het ek vir Marizka ontmoet.  Ek was betrokke by ‘n gesin se lief en leed, nadat hul hul dogter in ‘n motorongeluk verloor het, die storie het Pretoria geruk, baie media publisiteit geniet, en Marizka was ‘n joernalis wat ‘n scoop gejaag het. Ekt egter vinnig agter gekom dat sy regtig belangstel, haar empatie en die manier hoe sy die storie hanteer het, het ‘n deur tussen ons kom oopmaak.  Ons het kontak gehou, elke nou en dan ‘n boodskap gestuur en gesels.

‘n Paar weke terug, herken ek haar gesig in ‘n News24 berig op facebook. . . Marizka, mý Marizka, is dié joernalis, die een wat opslae maak- en uit haar pos by Huisgenoot onthef is omdat sy op een van die Krugersdorp moordenaars verlief geraak het.  Shit shit shit!!!

Ek tel my foon op en reël ‘n afspraak. Hierdie keer is ek die joernalis, maar ek is nie opsoek na ‘n scoop nie . . . Ek wil dieper delf.  Ek wil weet; Hoe gebeur dit? Die stoptekens in my kop, laat my nie eens toe om daaraan te dink nie.  Hoe de hel?  Ek besef my grense is rock solid.

Sonder oordeel, maak ek reg vir ons kuiertjie.  Ek stel nie belang om as berader op te tree nie, ek wil he sy moet veilig voel om haar storie met my te deel, soos ‘n vriendin. By Spur in Lynnwood, ontmoet ek een van die opregste mense wat al ooit my pad gekruis het. 

Sy sit oorkant my, haar getattooeerde arms swaai links en regs, op en af, soos wat sy beduie.  Die bandjies om haar arm het Le Roux vir haar in die tronk gemaak, së sy.  Die 29 jarige Marizka, is nie net ‘n briljante  joernalis nie, sys ook ‘n mamma wat alles vir haar dogtertjie sal doen.  Sy is wys!  Sy is ‘n fighter.  Sy is snaaks.  Ek vra vrae, sy antwoord. Soms met ‘n hartseer trek om haar mondhoeke, ander met ‘n twinkle in die oog.  Ons praat oor haar boek, Uitgewerp, wat in Januarie op die rakke sal wees.  Ons lag.

Ek huil.

Sy ken sukses, sy ken brokenness. . . maar wat my die meeste van haar opval is haar rou opregtheid en haar geloof.  Sy is nie iemand wat bid nie, sy praat sommer met die Here. 

Ek het nie gegaan om oor die moorde te praat nie, tog hoor ek details wat my hare laat rys.  Ek wil weet: Hoe raak ‘n mens verlief op iemand wat mense doodgemaak het? 

Marizka vertel my van die vriendskap wat daar tussen haar en Le Roux ontwikkel het.  Hoe hy, elke keer wanneer sy gaan kuier, beter lyk.  Geskeer en skoon.  Hy doen moeite, los selfs uit sy eie die dwelms, want daars iemand wat in hom belangstel, sonder oordeel.  Iemand wat met hom wil gesels, wat kom kuier en weer terugkom.  ‘Dink jy ek is mal?’, vra sy vir my.  Ek skud my kop en sy gaan aan.  Sy vertel vir my van ‘n jongman wat ingesluk is deur die wreedheid van ‘n ma wat niks daarvan gedink het om iemand dood te maak nie, van manipulasie en bang-maak-stories, van sy keuse tussen maakdood of word doodgemaak, van sy vrees vir die res van die ‘gang’.  ‘n Jongman wat met ‘n bybel in die huis groot geword het, maar God en Sy liefde nooit leer ken het nie.

Here, hoe moet dit wees om U nie te ken nie?  Ek kan my nie indink nie.     

Ons mag nooit vergeet dat onskuldige mense hul lewens verloor het nie.  Dis onmenslik wreed en hartseer . . . uit respek vir hierdie mense, herinner ek myself deurentyd daaraan.  Maar die storie wat voor my ontvou, gaan oor iets heeltemal anders.  Ek hoor van ‘Uncle John’ ‘n nie-blanke securityguard, wat vir Le Roux  ‘n bybel gekoop het, a Bible for prisoners.  Ek hoor hoe Le Roux die naam van ‘n jong kindjie in hierdie bybel neergeskryf het, dis die kind van een van sy slagoffers, want eendag wil hy haar persoonlik gaan omverskoning vra.  Ek wil eers kriewelrig raak toe ek hoor hoe hy leer om met ‘Die Bra daarbo’ te praat, maar besef vinnig dat God nog vir hom ‘n vreemdeling is.  Ek hoor hoe hy Uncle John se bybel lees in die aande wanneer hy sukkel om te slaap en die nagmerries hom wakker hou. Het hy berou?  JA.  Het hy al vergifnis gevra?  Ek dink nie hy weet hoe nie.

Ek leer van Marizka se eie tronk, die een waarin sy vir ‘n paar jaar vasgevang was. . . ‘n ongelukkige huwelik.  En hoe sy daaruit losgekom het.  Hoe haar gereelde kuiertjies by die tronk ook iets geword het, waarna sy begin uitsien het.  Le Roux se storie het die manier waarop sy haar eie dogtertjie grootmaak, kom verander. . . Want kan jy imagine, sy ma was nie so nie? 

Syt nie nodig om vir my te vertel hoe die mense in die media haar met klippe gooi omdat sy betrokke geraak het by ‘n misdadiger nie, want ek het self al die 384 comments op facebook gelees.  Swart gesmeer, sonder dat enige iemand belangestel het om dieper te delf.  Die vrou hier voor my is alles behalwe ‘n tronkhoer. Sy is brawer as wat ek al ooit in my lewe was.

Hoe langer ons gesels, hoe helderder word die prentjies ingekleur. . . tussen hierdie klomp bladsye lê ‘n groot droom opgesluit. . . ‘Carli, kan jy imagine, hy kom eendag uit daai tronk en hy begin getuig?’  Ek het lanklaas soveel excitement, soveel hoop en so mooi droom beleef.  Haar oë kyk regdeur my, glasblou, blink, nie ‘n sweempie twyfel.  Maar eers moet hy sy straf uitdien, sê sy.  Ten minste nog 11 jaar. Dis ‘n lang tyd, maar meer as genoeg tyd vir ‘n groot wonderwerk. Hoe stap ‘n mens weg van so sitsuasie, as jy sien dat jy ‘n verskil in iemand se lewe maak? Vra sy vir my. Wanneer jy die impak van liefde en aanvaarding op so ‘n wonderbaarlike manier beleef. 

Ek kry hoendervleis.  Wat as?  Here, sal dit nie wonderlik wees as U storie, sy storie word nie?

Voor ek groet vra ek vir haar of sy vir hom bid en sy knik haar kop;  ‘Baie.  Ek bid baie vir hom.  Ek herinner die Here gereeld daaraan dat Le Roux ook Sy kind is’.

Ek groet haar soos ‘n ou vriendin en klim in my kar.  Anders as wat ek verwag het, voel ek glad nie teneergedruk nie.  Inteendeel, soos wat ek afdraai op die N1, sê ek vir die Here dankie dat ons paaie kon kruis.  Ek voel soos ‘n ryker mens. Die hoop wat sy met haar ronddra, is aansteeklik.  Ek dink in my stilligheid dat sy net sowel Le Roux kon wees en ek Marizka.  Syt ‘n kans gevat met hom, belangestel om dieper te delf. 

By die huis, vertel ek vir Carel van ons ontmoeting en later die aand toe hy langs my in die bed lê en ek hoor sy egalige asemhaling, skakel ek die bedliggie aan en trek ‘n pen en notaboek nader. . . 

Ek dink terug aan alles wat daardie oggend gesê is.  Ek dink aan tronke, maar nie geboue met diewering en slotte soos Pollsmoor of Kgosi Mampuru nie.  Ek wonder skielik hoeveel mense leef nie maar in hul eie tronke nie.  Ek wonder hoekom ons mekaar so graag met klippe gooi?  Ek wonder oor vergifnis?  Oor groot en klein sondes?  Ek dink aan die fliek, The Shack, en onthou hoe mooi die konsep van Goddelike ouerskap aan ons uitgebeeld is.  Dat elkeen wat hierdie aarde loop, U skepping is en dat U genade genoeg is.  Dat Jesus gesterf het vir gebroke mense.  Die man wat langs Jesus aan die kruis gesterf het, was ‘n moordenaar, ne?  En Hy het hom vergewe, sonder dat Hy eens sy storie geken het.

Ek dink aan die stoptekens in my eie kop, grense wat my sou keer om selfs net betrokke te raak by ‘n bandiet in die tronk.  Wat nog van verlief raak?  Eish.  Voordat ek my kop in skaamte wil laat sak, val die pennie op die grond en ek sit regop. . . ek besef ons almal hoef nie hero’s vir iemand in die tronk te wees nie. Ons het net meer mense nodig wat ‘n ingesteldheid sal ontwikkel vir die mense wat vry rondom ons beweeg, maar vasgevang is in hul eie tronke.  Soms neem dit net een persoon om op te daag, sonder oordeel, dieper te delf en te luister.  Iemand wat nie sal weghol nie.  ‘n Vriend of vriendin wat vir jou bid.  Dalk het jy nog nooit so iemand in jou lewe nodig gehad nie, wel . . . wees dan daai iemand vir iemand.  

Ek soek nie verskoning vir die dade van ‘n moordenaar nie, maar ek glo steeds:  

Mense word vir ‘n rede op jou pad gestuur

God is die enigste Een wat mense se harte waarlik kan verander

Liefde maak ‘n impak

Ek glo in tweede kanse

. . . en ek glo hierdie dinge sonder uitsondering. . .

Dankie Marizka, dat ek jou storie kon gebruik.  Dankie vir die les van hoop en vergifnis.

Ek dink nie jys mal nie.

Ek dink ons is almal instrumente in die hande van die Koning, sonder dat baie van ons dit dalk besef, en dit gee ons power om lewens te verander, scoop by scoop . . . hoe crazy is dit? 

Imagine

Hierdie was my toespraak, as motiveringsspreker by ‘n damesoggend.

Ek skaaf en skuur ‘n bietjie aan hom, om beter op papier te pas.    

Die tema Imagine het ‘n duisend liggies in my kop laat aangaan.  Wat ‘n wonderlike onderwerp?

In my soeke na iets om met julle te deel, het ek op hierdie twee aanhalings afgekom, wat my nogal laat dink het; 

Albert Einstein het gese: “Imagination is more important than knowledge. Knowledge is limited. Imagination is endless.” 

En Mark Twain het gese: “You can’t depend on your eyes when your imagination is out of focus.” 

Hoe wonderlik is die mens se verbeelding nie?  Om iets wat jy nog nooit gesien of aan geraak het nie, te kan uitbeeld as ‘n prentjie in jou brein.  Kindertjies skep hul eie wonder-wêreld en soms, na ‘n traumatise geval, is dit ook iemand se verbeelding, wat hul help om te survive.  Hul skep hierdie plek, amper soos ‘n veilige hawe, in hulle koppe en wanneer angs of benoudheid dreig om hulle te oorval, dan escape hulle, na hierdie wonder wereld.  Vreemd, maar dis al oor en oor bewys, dat dit in sekere gevalle werk.

‘n Honderd stellings oor Imagine kom by my op. . .  

Imagine, ons was almal dieselfde

Imagine, ons kon in die toekoms sien

Imagine, all the people lived in peace, soos John Lennon in sy song sê 

Imagine, dit het net altyd goed gegaan met jou

Dis nie net vir my belangrik om by die tema in te pas-, of om ‘n storie met julle te deel nie, ek wil jul graag met iets bedien wat gewig dra, iets opbouends wat vatplek in jou gedagtes en hart kry. 

En die stelling van imagine wat ek hier wil vaspen is: 

IMAGINE, ons kon nie kies nie?

Ek dink hierdie is ‘n stelling, wat soveel krag dra, amper te groot om te begryp. . . Want wat sal die impak wees?  As ons nie kan kies nie.  

Ons leef in ‘n tyd van moord en roof, korrupsie en geweld, ons lees van aanranding, verkragting, kindertjies wat weggegooi word.  En dan dink ek so by myself, êrens moet iemand mos agter dit sit.  Erens het iemand ‘n besluit geneem om iemand anders se lewe te neem, êrens het iemand besluit om ‘n onskuldige kindjie leed aan te doen, êrens het ‘n man besluit om sy hand vir sy vrou te lig, êrens het iemand besluit om dwelms te gebruik. . . Erens het iemand verkeerd gekies!!!!  Dit wat verkeerd loop in hierdie wêreld, het begin by een persoon se verkeerde of slegte besluit. 

Ek het al gehoor dat iemand eendag sê, die grootste fout wat God gemaak het (en moet my nie verkeerd verstaan nie, God kan nie foute maak nie, maar sê nou maar), dan sou dit seker wees, om mense die ability te gee, om te kan kies.  Maar as ons nie kon kies nie, dan sou ons ook nie KON KIES, om Hom te volg en te dien nie.  En dit is juis hier, waar God wil hê, ons moet ‘n keuse hê, of ons Sy liefde gaan aanvaar, of nie.  En as God die mag van keuses by ons wegneem, dan gaan Hy teen Homself, en God gaan nooit teen Homself nie.  Hy sal nooit iets gee en dit dan weer wegvat nie.;  Want in Sy woord staan geskryf, dat Hy vandag, gister, en more dieselfde is.  GOD VERANDER NIE.  So liewe Vriendin, as jy God blameer vir iets wat skeef geloop het in jou lewe, miskien het jy ‘n kindjie aan die dood moes afstaan, of ‘n familie aan selfmoord verloor, miskien kom jy uit ‘n abusive verhouding, dan wil ek vir jou sê, NIKS wat sleg is kom van God af nie.  Hy het net goeie planne vir jou en vir my.  Dit staan so geskryf in Jer 29:11.

Kan ek maar ‘n amen hierop kry?

Dis okay om seer te hê, almal gaan sometime in hul lewe deur trauma. . . maar hoe jy dit hanteer, bly ‘n keuse.  Dis belangrik om riglyne in plek te stel, om sodoende gesonde besluite te neem.  Al is dit soms moeilik.

Dit is so, daar gebeur dikwels dinge in ons lewens waaroor ons geen beheer het nie, waarin ons nie ‘n keuse gehad het nie.  Kinders onder die ouderdom van 18 word as minderjariges gesien en hul moet eintlik nog inval onder hul ouers se besluite.  As jou pa sê jy is voor 10uur by die huis, dan is dit die reël en jy moet daarby inval, jyt nie ‘n keuse nie.  As jou ouers sê, julle gaan nie nou daardie nuwe selfoon koop nie, dan is dit so.  Dis nie jou besluit nie en jy kan nie kies nie.  Maar tog is daar ook goed waaroor ons wel beheer het, selfs as kind.  Elke mens het keuses. En om te kies tussen reg en verkeerd is nie die enigste keuses wat belangrik is nie, soms moet jy ook ‘n besluit neem, oor wat reg is vir JOU.   En omdat ons elkeen uniek is, is dit wat reg is vir jou en dit wat reg is vir my nie noodwendig dieselfde nie.  Ons het nie dieselfde persoonlikhede nie, ons doen nie dieselfde werk nie, ons het nie dieselfde geskiedenis of agtergrond nie, ons is nie met dieselfde man getroud nie, en my twee 3 kinders is nie soos joune nie.  Hierdie dinge is alles faktore wat jou as mens vorm en jou sitsuasie uniek maak. Maar as jy gekies het om Jesus Christus te volg, wat die heel belangrikste besluit is, wat jy ooit sal moet maak, dan kom maak dit tog die speelveld tussen ons effe gelyk, want dan is dit wys om jou besluite te snoei volgends goeie christelike beginsels en waardes. 

Imagine dit het net altyd goed gegaan.  Imagine, ons lewens het geen hic-ups, drama of trauma gehad nie.  Dit klink dalk lekker, maar ons sou mense gewees het, sonder diepte.  Want dis juis deur krissese wanneer ons groei. 
Elke liewe love song wat jy op die radio hoor, is die produk van iemand se stukkende hart, iemand se hartseer storie. Een van die beraders wat saam met my by die Krisis Sentrum werk, sê altyd. . . Never curse your crisis.  Want dit is ‘n geleentheid om te groei.  Maar te midde van jou krisis sien jy nie noodwendig die silwer randjie nie.  Jy kan nie indink hoe enige iets positiefs daaruit kan voortspruit nie, dis so belangrik om jouself dan te skaar by mense wat jou sal help om die lig te sien, en om stil te raak, sodat jy God se stem sal hoor, dat Hy jou geestelike oë kan oopmaak en jy Sy plan kan insien.  NIKS wat sleg is kom van God af nie, maar HY laat alles ten goede uitwerk, vir die wat Hom liefhet.  Romeine 8.  Mense hou daarvan om te sê, Tyd genees alles!  Maar tyd is net ‘n wyse wat tiek. Tyd doen niks.  Dit is JOU keuse wat jy met hierdie tyd gaan doen, wat ‘n verskil maak.   In Spreuke 11:28 sê God ook, wie reg doen, floreer soos groenblare aan ‘n boom. 

Iets wat ook ‘n defnitiewe invloed het op ons besluite, is waarde.  Wat dink jy van jouself?  Dalk hoor jy gereeld by iemand dat jy ‘n niks-werd is nie, dat jy sleg is en niks reg kan doen nie.  Dalk sê iemand dit nie noodwendig vir jou nie, maar die manier waarop hulle jou behandel, laat jou glo dat jy niks werd is nie. . . Waaraan meet jy jou waarde? Bepaal jy jou waarde, aan dit wat mense van jou sê en dink?    Dan is dit dalk nodig dat jy hoor:  As jy maar net ‘n stukkie van God se liefde vir jou kan begin verstaan, sal jy nooit weer op jouself neerkyk nie.  Sal die aanslae van mense wat jou afbreek, nie aan jou vatplek kry nie. Mense wat glo dat hul niks werd is nie, dink dikwels dat hul die suffering en vernedering of hartseer verdien. 

Spreuke 31:10 sê ‘n goeie vrou is meer werd as edelstene.  1 Johannes 3 – Wat ‘n groot liefde het die Vader aan ons bewys, dat Hy ons Sy kinders noem.   Hy noem jou ook, die appel van Sy oog.   

Wanneer laas het jy vir jouself in die spieel gekyk en vir daardie vrou gesê, ek is lief vir jou!  En dit bedoel?  Regardless die paar ekstra rolletjies of plooie.  Regardless, ‘n paar verkeerde besluite, ‘n hartseer verlede, of ‘n gevoel van verwerping. . . Of kyk jy na jouself met verwyte?  Dalk het daar iets in jou lewe gebeur wat jou vrede en vreugde kom steel het, iets waaroor jy dalk glad nie beheer gehad het nie.  Iets wat jy nie kon kies nie.  En die gevolg is dalk dat jy waardeloos begin voel het.

Die besluit om hierdie dinge dan agter jou te sit, en vir ewig te begrawe, is ‘n tipiese besluit wat jy vir jouself moet maak.  Jy moet dit vir jouself wil doen, omdat jy waardevol is en omdat jy dit verdien om te floreer, soos die groenblare aan ‘n boom.  Soms kyk ons vrouens mos na ander vroue en ons wens ons was meer soos hulle.  Daai vriendin wat so deur die lewe dans, sy is altyd opgeruimd, sy is sterk en selfversekerd.  Sy is soos ‘n blom wat altyd na die son gedraai is.

Sal jy my glo as ek vir jou sê, jyt alles in jou, om ook selfversekerd, opgeruimd en sterk te wees.  In jou eie reg.  Dit begin by SELF LOVE !!! Wat van dit wat jy al alles in jou lewe oorkom het? Wat van ‘n bietjie trots en ‘n klop op die skouer vir dit wat jy al bereik het.  Ons moet leer om in onsself te invest.  En dit mag dalk soos ‘n cliché klink, maar daar is net een jy, en jou uniekheid is juis wat jou laat uitstaan bo ander.   Ek glo ons doel op aarde is om in liefde met onsself, ons Skepper en met ander mense om te gaan.  Ons hoor gereeld, dat mense sê, ‘Moet dit nie op jouself uitspreek nie’  Hulle praat natuurlik van iets negatief.  En hoekom?  Hoekom sal iemand vir iemand anders sê, om nie iets negatiefs oor jouself uit te spreek nie?  Omdat daar krag lê in woorde.  Daar word ook gesê, You are what you eat.  En net so, reflekteer ons uitkyk op die lewe, dit wat ons dink.  Voed jouself met positiewe, opbouende woorde.  Die verhouding tussen jou gedagtes en jou onderbewussyn is soos ‘n kind-ouer verhouding.  Ons spoor ons kinders aan, om goed te doen, en dan prys ons hulle as hulle dit reggekry het. Ons troos hulle, as hul gefaal het. Ons leer hulle van opstaan en weer probeer.   So is die link tussen ons gedagtes en ons onderbewussyn.  Jy dink positiewe gedagtes, spreek dit op jouself uit en dit word soos ‘n spons opgeneem in jou onderbewussyn.   Joyce Meyers het ‘n boek geskryf met die titel, Battlefield of the mind, en daarin praat sy ook oor die krag van positiewe denke. 

Stick jouself vir ‘n koppie koffie, ‘n sappie of ‘n glas wyn.  Spandeer ‘n uur, net met jouself.  Stryk die plooie in jou gemoed uit. Spreek iets mooi oor jouself uit, en soek vir die silwer randjie. 

Draai jou gesig na die son. . .

Gebreekte goed, is nie weggooi goed nie.  Dis net iets wat wag om in ‘n tweede gedaante tot reg te kom.  

‘n Mooi, maar hartseer pad. . .

Dis nodig om stil te gaan staan, na ‘n besige tyd en rustig te raak, om asem te skep en te reflect. . . om te fokus op die lewenslesse wat daaruit gebore is.

Dis moeilik om in ‘n kort rukkie so baie in te neem, soveel van jouself te gee, onbekende paaie saam met onbekende mense te loop.  Trane gaan steek soms vas in jou hart . . . en die moontlikheid dat dit êrens met jou gaan op catch is nogal groot, so unlike al die ander stukke wat ek al geskryf het, voel ek hierdie een mag dalk meer rou wees.  Ekt geen fancy idee hiermee nie, ek het net ‘n groot begeerte om my oorvol – hart leeg te maak. 

En, stories van genade, moet gedeel word.  Nie net inspireer dit mense nie, maar genade hou ‘n mens regop, liefde maak hande en harte oop, en. . .  Redbull of Play op ‘n nugter maag gee jou ‘n hupstoot. Don’t judge me, okay! 

Min mense weet, maar die 14de Augustus was ook my dad se verjaarsdag.  Ek wou graag by hom uitkom daardie dag, maar ek was nodig op ‘n ander plek; Langs die pad – van ‘n onbekende gesin se lewe.  Ons paaie het gekruis, op ‘n slegte pad, tussen karwrakke en ambulanse.  Dit was nie my eerste keer by so ongelukstoneel nie, en dit sal ook seker nie die laaste keer wees nie.  Ek raak nie paniekerig nie, noem dit maar ‘n gawe, ek noem dit genade.  ‘n Pragtige 14 jarige blonde kop dogter het haar lewe verloor.

Ek wil nie vashak by die 14de nie . . . want wat in die 3 weke daarna gebeur het, het ook deel geword van my stukkie pad, storie en getuienis.  

Ja, dis vermoeiend. 

Ja, dis hartseer. 

Die engelsman sê soms, It never rains, it pours. . . En net so, het daar ‘n vlaag dinge gebeur, wat my meegesleur het. 

Want ‘n week later, hou ek die hand van ‘n vroutjie vas, wat langs haar pa se liggaam kniel, kort nadat hy deur leeus doodgebyt is.  As dit nie was vir die hartseer toneel voor ons nie, sou ek ‘n kampstoel kon vat en net daar kon rustig raak en ontspan, want die sonnetjie het warm op ons skouers gebak en die voëls het getjirp.  Dit was ‘n mooi en heerlike dag in die bosveld, maar die hartseer was aanvoelbaar.   ‘n Gryskop oom en sy 3 leeus. . . Ek vra nie vrae nie, want ek het geleer om nie ‘n komma te sit, wat Hy ‘n punt kom maak het nie.  Ek ry daar weg met ‘n rustigheid in my hart, want dis amper asof God self daar was. 

4 Dae later, laat die sondagaand, staan ek in ‘n kring en bid vir ‘n klompie onbekende mense. Op die bed onder die kombers steek ‘n middeljarige vrou se kaalkoppie uit.  Sy het haar stryd teen kanker verloor.  Dit was ‘n kortpad, 4 maande.  Die Here het haar kom haal.  Die familie is stukkend, maar deur die trane sê almal dankie, want hul het ‘n tyd van genade beleef.  Tyd van regmaak en afskeidneem.  Die dogters kies ‘n mooi rokkie en ek help hulle om hul moeder aan te trek.  Dis bitter moeilik vir die twee sussies, maar hul doen dit met soveel moed.  Ek wil hulle vashou en styf teen my beating chest vasdruk, want ek het self ‘n ma en ‘n sussie.  Dis hartseer, maar mooi!  Carel staan vir my en wag, daar heers ‘n heilige stilte tussen ons, oppad huistoe . . . unspoken liefde omvou my.    

Ėrens langs die pad, wanneer hierdie mense se hartseer ook dreig om jou hart lam te lê, vind jy krag in die besef dat jy in diens staan van Hom, wat die wêreld in Sy hand hou.  Jy wonder nie meer hoekom Hy juis hierdie job vir jou gegee het nie, want jy besef dis ‘n absolute voorreg.  Wardering of erkenning is nie belangrik nie, want die belonings lê vasgevang in die hoendervleis oomblikke wat jy met hierdie mense deel.  Wonderwerke, wat jou laat stom staan.  Mense wat hul harte en hande oopmaak. Special oomblikke wat niemand ooit van ‘n mens kan wegneem nie. 

‘n Tiener meisie het vir die eerste keer in haar lewe deur ‘n Drive-thru gery en ‘n McFlurry geëet. . .  ek besef dis net ‘n icecream, maar in my kop het hierdie blerrie roomys in die plek kom staan van alles wat geluk bring . . . en ek huil . . . want op die 30ste het ons ‘n blonde koppie begrawe, wat nooit ‘n McFlurry gehad het nie.  Ek onderneem om vir solank as wat ek kan, betrokke te bly by hierdie jongmeisie se lewe. Ek wens ek kon geluk vasvang en bottel, dan sou ek hierdie bottels op haar voorstoep gaan aflaai, sodat sy elke dag daarvan kan drink. 

Hulle stories verander mens. . .   

Skielik het jy minder tyd vir nietighede, onnodige dramas, ‘n familie rusie oor wie kuier meer by wie, of ‘n gesmeek om in iemand se lewe te wees . . . jy skei die kaf van die koring en koester jou eie kringetjie, want jy besef, mȏre is julle dalk die mense wat kring-staan om ‘n geliefde se bed. 

Ek kon toe eers die 16de by my Dad uitkom. Met ‘n sakkie propvol lekker, bederf goedjies, het ek langs hom op sy bed gesit en gesels. Hy wou weet hoekom ek nie eerder vir hom ‘n roomys gebring het nie. Next time Dad, next time . . . bring ek vir jou ‘n McFlurry, het ek gesê.

Langs my op die lessenaar vang my oog kort kort die brandende vlammetjie, en die reuk van jasmyn hang in die lug. Ek brand ‘n kers vir julle vanaand . . .
. . . mense wat ek nooit geken het nie.

Ek blaas maar die vlammetjie dood . . . ek weet nie hoe groet mens iemand wat jy nooit geken het nie.

Ek is dankbaar vir elke les wat ek op hierdie – soms moeilike – pad geleer het.

Wanneer ‘n halleluja stil raak. . .

Op ‘n tyd was ek seker die beste ding in jou lewe. . . en toe ek ‘n klein dogtertjie was, was jy ook seker my hero, want dis wat pappas vir hul dogtertjies is. 

Dad, die doel van hierdie skrywe is nie om te fokus op die kwaai en baklei of sleg nie, maar dit kan ongelukkig ook nie heeltemal uitgesluit word nie, want dit is deel van die Skattie-Dad-storie.   Jy sal nooit hierdie stukkie lees nie, maar ek skryf dit vir jou . . . sonder oordeel, sonder verwyt. . .

Ek het soveel mooi herinneringe, van kind-wees in pa se huis. Ek koester die Betlehem dae, hoe pa soms saam met ons by die parkie gespeel het, my aan my arms rondgedraai het tot ek wou naar word.  Die kere, wat pa saam met al die buurt se kinders krieket gespeel het, en hoe pa eenkeer vir Gideon, die Kapelaan se seun, wou bykom, omdat hy my seergemaak het. Ek onthou sondagaand, driehoekbroodjies en rooibostee, op ‘n kombers in die tuin.  Stilte tyd, saam pa en ma op jul bed, elke aand.  Ek weet nie van nog ‘n gesin wat dit gedoen het nie. 

Soveel lekker vakansies.  Maar Hartenbos en Mosselbaai was van die lekkerstes.  Ek weet pa moes maar hard werk, om so trippie te kon bekostig.  Vir ure het ons saam geswem en op die strand gespeel, het ek en Renelle vies geraak wanneer pa ons sandkastele kamtig per ongeluk stukkend skop. En wannneer pa lus was vir roomys, sou pa ons opsteek om vir ma te vra.  Pa het mos nooit ‘n beursie gedra nie.  Ma het daarop aangedring dat ons ons gesigte wit smeer met al die sunscreen.   Pa se neus het altyd in die slag gebly, maak nie saak hoe dik pa die wit goed geplak het nie.  Die dat pa nou so met ‘n rooi neus sukkel.  Ai tog.  

Ons het grootgeword en pa het nie meer kans gesien vir ons twee meisiekinners met tiener streke en boyfriends nie.  Ons het toe maar meer ma dogters geword.  Nietemin het ons ‘n pa gehad, wat ons als gegee het wat hy kon, behalwe toestemming om te gaan sokkie.

Kerkmense het pa Oom Willie Halleluja genoem.  .  . En ja, dit is wie pa is, want ten spyte van al die verkeerde draaie, was Pa se liefde vir die Here onwankelbaar.  Dis hoekom die egskeiding vir my so groot teleurstelling was.

Ek moet diep delf om hierdie dinge te gaan uithaal en daaroor te praat, want ek het gekies om dit te bêre . . . alhoewel ek nooit als kon vergeet nie.

Ek onthou hoe pa verby my geloop het in die huis, op my 21ste verjaarsdag, sonder om my te groet.  Hoe die fondasie tussen ons gekrummel het, toe jy vir my gesê het, dat ek jou nie meer pa mag noem nie.  Hoe bitter moeilik dit vir my was om verby pa in die dorp te ry en hoe seer dit gemaak het, omdat pa nie meer deel van ons gesin was nie.  Vir ‘n jaar of twee was ons eintlik maar strangers vir mekaar.  Daar het ek ‘n belofte aan myself gemaak, wat ek later jare deurgevoer het, al was dit vir my moeilik. . .

Laat in 2005 kom die groot hartaanval en hart operasie en die bitter seer wat ek destyds gehad het, voel toe minder erg, want om langs jou pa se bed te sit en sy koue hand vas te hou terwyl jy bid dat die Here hom sal spaar, sodat julle kan regmaak. . . is bitterder.  Ek is dankbaar, so baie dankbaar dat pa deurgetrek het. 

Ek kan nie hierdie goed neerskryf sonder om die tissues nader te trek nie, want die knop in my keel word groot en my oë brand soos ‘n bol vuur. . . Ek het Ermelo verlaat, want die seer en hartseer wat hierdie klein dorpie aan my uitgedeel het, het meer begin weeg as die goed.  Die jare nadat ek weg is, was pa se moeilikste jare, ek weet. . . Maar die Here stuur toe vir Gianni oor pa se pad. Julle vorm ‘n pa-seun verhouding en hy word ook my beste este vriend.  Terwyl hy ‘n oog oor pa gehou het, kon ek rustig wees.  Maar die Here gee en die lewe neem . . . 28 July 2011 sterf Gianni in ‘n motor ongeluk.

Ek is stukkend! 

Pa is verlore!

‘n Paar maande later, neem pa amper pa se eie lewe.  Dit dwing my en Renelle om ‘n baie vinnige besluit te neem en pa in Ermelo te gaan haal. 

Ek haat die bliksemse plek.    

Dad, deesdae is pa net ‘n skaduwee en vergeet-se-siekte het aan pa se deur kom klop.  Pa sal feitlik niks onthou, van wat ek hier deel nie, en my vermoede is dat hierdie trauma juis daartoe bygedra het. 

Ek gaan kuier so gereeld ek kan, sit vir ‘n uur of twee, gesels in sirkels want ons herhaal ‘n paar keer dieselle goed.  Pa maak grappies en ons lag, maar die uitveer in jou kop het al die belangrike dinge tussen ons kom uitvee.  Ek laai pa nie meer in my kar en vat pa vir ‘n aand of twee na my huistoe nie, want pa herken nie my gesin nie.  Pa vergeet waar is die badkamer en pa voel ontuis.  Ek sukkel om te verstaan en my geduld skiet dikwels kort, maar ek try . . . ek skud die vrees, dat pa my dalk eendag nie meer gaan ken nie, van my skouer af en smile op my mooiste wanneer ek by pa se kamer instap en pa op die bed sien sit.  Wanneer pa opkyk, smile en sê:  ‘Haai Skattie’, bokspring my hart. 

Butterfly kisses soos in Bob Carlisle se song, was nooit vir ons bedoel nie, want een van die tough’ste dinge wat ek ooit moes doen, was om alleen die paadjie af te stap met my troue.  Jare terug het ek besluit dat ek nie pa s’n is om weg te gee nie, ek moes daarby hou, vir myself. . . Ons het nooit daaroor gepraat nie, pa het ook nie vrae gevra nie.  Ek glo pa het verstaan. . . maar vandag is ek in ‘n mate bly, want ek weet hierdie gedagte het verlore gegaan in die boksies van vergeet. 

DANKIE dat dat ek nog pa se Skattie kan wees.

Eendag as pa my dalk vergeet, sal ek myself kom voorstel as ‘n storie-verteller.  Dan sal ek al ons stories vir jou kom vertel, met gelukkige eindes waarin ons die verlede se plooie uitstryk en waarin pa se hallelujah nooit stil raak nie. 

Sommige gedates is gebede. Daar kom oomblikke wanneer ‘n mens se siel op sy kniee gaan, ongeag van wat die houding van die liggaam mag wees.      

Victor Hugo

Kom ons braai in die kamer. . .

Wat is geselliger as ‘n lekker braai?  Ons braai wanneer ons sport kyk, wanneer ons iets vier, wanneer ons koud kry, wanneer ons saam vriende kuier en soms braai ons selfs wanneer ons wil eet. . . Ons het tot ‘n dag, wat ons Braai-dag noem. 

Groot vlamme, baie kole, skaap tjoppies, sagte musiek in die agtergrond, vriende wat lag en gesels, ‘n glas rooiwyn, ‘n koue bier of ‘n warm koppie koffie . . . Die atmosfeer trek ‘n mens in. As ons ons oë toemaak en ons dink aan braai, kan ons die braaivleis ruik, die hitte van die vuur voel, kan ons die musiek in die agtergrond hoor en kan jy selfs die bier of wyn in jou mond proe.  Dit maak al ons sintuie wakker en daarom is dit ‘n gunsteling onder so baie mense. 

Mense spandeer geld op braai; Bou sommer ‘n vertrek aan, en installeer ‘n fancy braaier, plak ‘n sticker op jou bakkie sodat jy jou liefde vir braai met die wêreld kan deel.  Pa’s kry ‘n nuwe braaitang of voorskoot  vir vadersdag, met sy naam daarop.  Moenie lag nie, dis hoe dit is. Ons doen moeite met braai.  Baie moeite. 

Gun my die geleentheid om lekker met woorde te speel vandag, en vertrou my om dit met respek en in styl te doen . . . want hier praat ek nie regtig oor braai nie, ek deel iets oor seks . . .

Jip, staan van die vloer af op, klim terug op jou stoel, maak jou mond toe. . . dis ‘n eerste vir my ook.   Ek is ‘n gewone mens, in ‘n wonderlike-gewone huwelik, met gewone gewoontes, maar duidelike grense.  Ek het ook maar groot geword in ‘n tyd, toe ons ouers nog glad nie gemaklik was daarmee, om met ons oor seks te gesels nie.  Ons is net die nodigste vertel.  Genoeg om te weet waar babas vandaan kom, thats it!

Ek het tydens berading, met ‘n skok besef dat mense graag daaroor wil praat, maar dat hul nie weet of hulle mag-, of hoe nie.  Die gemiddelde vrou sukkel om oor seks te praat, veral met haar eie man.  Vreemd, maar dis waar.  

Ek is ‘n vrou, daarom voel ek soos ‘n vrou en ek dink soos ‘n vrou, en daarom mag die manne dalk meer baat by hierdie stukkie en die vriendinne gaan moontlik net hul koppe knik en glimlag, want ek is amper seker ons is almal min of meer, dieselfde bedraad.  En natuurlik mag jy met my verskil . . . different strokes for different folks. . . ek sê maar net. 

Nou kyk, Meneer-Braai . . . As jy besluit om die naweek te braai, dan bel jy jou vriend, sommer die Dinsdag al, om seker te maak hy hou saterdag oop.  In jou besige skedule, maak jy tyd om te dink aan vleis en blits en hout en drank. En jy maak seker dat jou vrou ook reg is vir die storie en dat sy haar kant sal bring met die braai-broodjies en slaai. Vrydag bel jy vir Frikkie om seker te maak dat dit nog reg is met hulle.  Kom saterdagoggend, is jy vroeg wakker, jy gaan doen inkopies, jy sê vir Lucky hy moet die stoep afspuit en die braaier was.  Jy pak die hout uit en steek die vuur aan. 
Baie hout, maak meer kole.  Groter vuur, maak warmer. Lekker vriende, sorg vir goeie geselskap.   Dis ‘n hele gedoente en dit vat nogal moeite.

Manne, ek is seker teen die tyd sou jy nou al die trant begryp . . . Dis nie net van gryp nie.  Dis ‘n gedoente, dis ‘n storie. . . en as jy moeite doen, is dit ‘n lekker storie. 

Steve sê in een van sy songs, dit het begin by ‘n gevoel, hy praat seker hier van vrouens, want vir ons kan dit nie sommer net gebeur nie, ons moet iets voel.  Dis hoe die Liewe Heer ons aanmekaar gesit het.  Wat sy voel, gaan van jou afhang, Meneer. 

Vrouens is reageerders. ‘n Man doen iets, en ‘n vrou reageer daarop.  Dis presies hoe die huwelik en die dinamika tussen mans en vroue werk.  Toets dit gerus.  Gooi nou vanaand jou handdoek op die badkamervloer en los hom daar as jy klaar gestort het, kom laat, of vergeet ‘n belangrike dag. . . die reaksie gaan nie goed wees nie, Guaranteed.  Dit is werklik so eenvoudig soos 1 2 3.  

As jy vanaand wil braai, begin jou dag reg. . . gooi kole! Onthou, dis ‘n gedoente.

Koffie in die bed, ‘n whatsapp deur die dag om haar te herinner dat jy haar liefhet, ‘n oproep om te hoor of sy iets van die winkels af nodig het.  As jy by die huis kom, gaan staan by haar in die kombuis terwyl sy besig is om kos te maak, begin solank die uie sny, hoor hoe was haar dag. Bied aan om die kleuter te bad, gooi vir haar ‘n glas wyn. Na ete, vat jy die borde kombuis toe en sit dit in die wasbak. Terwyl sy bad of stort, sit ‘n blom, wat jy sommer in die tuin gepluk het, op haar kussing neer.   More tap jy badwater of iets.

Dit hoef jou nie ‘n braai se prys te kos nie, maar dit vra ‘n bietjie effort.  Probeer dit een dag in ‘n week, vir die volgende 6 weke.  Na ‘n tyd, sal jy besef dat dit meer natuurlik kom, en dat dit nie meer soos ‘n effort voel nie.  Wees kreatief.  Vele studies het ook al bewys dat ‘n opregte kompliment, iemand se hart laat vinniger klop.  ‘n Vrou wat voel dat sy waardeer word, doen meer as wat van haar verwag word. Maak seker dat jou vrou geliefd voel. . . Skep vir haar ‘n veilige spasie om kwesbaar te mag wees, dit boesem vetroue in.

Natuurlik is daar twee kante aan elke muntstuk, en daarom is my raad aan elke vrou;

Kyk na jouself, leer om die klein goedjies raak te sien, reageer met liefde, sit ‘n wag voor jou mond, maak seker jy is vir jou man ‘n trots en ‘n ondersteuning, dra die kroon van Vrou-wees met selfvertroue en vir die wis of die onwis, dra ‘n houertjie panado’s in jou handsak. 

Vrouens hou eintlik net so baie van braai . . .

Gooi mielies!

NASKRIF; Liewe Vriende, hierdie blog sal my slapelose nagte gee, as ek versuim om te noem; Die wêreld wil ons geduring leer van veilige seks, maar vetrou Die Een wat dit gemaak het, seks is slegs veilig binne die huwelik. Dis gee ons ‘n lisensie tot speelse, ware intimiteit. Wees verseker, ek praat nie uit ‘n plek van oordeel nie, maar uit ondervinding en die rede vir my rou eerlikheid is absolute vergifnis.



Ouerskap soos radyse . . .

Ek wil bitter graag iets oor ouerskap skryf, maar eintlik weet ek nie hoe om te begin nie, ek tik en vee weer uit, oor en oor.  Hoe kies ‘n mens die regte woorde, om dit wat jy wil oordra, mooi te laat klink?  Hierdie is nie ‘n mooi storie nie, dis eintlik soos die spreek woordelike broer in die tronk, waaroor mens nie wil praat nie . . .

Imagine . . . As een jarige word jy by ‘n kinderhuis afgelaai. In die kinderhuis is jy een van ‘n groepie kinders wat gemolesteer word. Op 26, kontak jou biologiese ma jou en oorreed sy jou om na haar toe te trek, want sy wil graag ‘n verhouding met jou bou.  Toe jy by haar aankom, word jy ontnugter deur die feit dat sy getroud is met ‘n ander tannie en dat sy ‘n hoë priester is in satanisme.  Sy dreig om jou vir seks aan ander mans te verkoop, as jy nie haar geloof aanneem nie.  Jy besluit om jou eie lewe te neem. . . Genadiglik het God daardie dag ‘n streep kom trek en gesê;  ‘Hier gaan jou storie nie eindig nie’. En kon ek etlike ure later oorkant hom sit en na sy storie luister.

Glo jy dat realiteit erger is as fiksie?  Dit is. 

In 2017 word Suid-Afrika geskok deur die storie van Poppie van der Merwe.  ‘n 3 jarige, blonde kop, blou oog dogtertjie wat dood geskop en geslaan is.  ‘Op die dag van haar dood, wou sy niks eet of drink nie, het sy net gelê’ sê haar ma in die hof.  

My bloed kook sommer van voor af. 

Liewe Ouers!!!

Ek dink, die droom om kinders te hê, is nogal ‘n everyday droom.  Almal wil nou nie noodwendig kinders by dosyne hê nie, maar ek glo die meeste van ons het al in die winkels verby babakleertjies geloop en gestop om te kyk en dan imagine ons . . . En in ons gedagtes, kry hierdie klere, ‘n lyfie wat daarin pas, ronde bol wange, groot blink oë, krul hare, en pof handjies wat jou aan die hart kom gryp. . . Daars ‘n diepe begeerte in elkeen van ons om iets, wat ons ons eie kan noem, te vertroetel, lief te hê en te wil sien groei of ontwikkel.  Dit gee ons lewens ‘n doel en ons voel, ons los iets in hierdie wêreld van onsself agter, as ons die dag nie meer hier is nie. Baie vind dit in hul liefde vir ‘n vier-poot-kind, en dit is vir hulle genoeg.  Dis normaal. 

Dogtertjies leer van kleins af om pop te speel, of ouers koop vir hulle kinders ‘n baba hond of katjie, dan word die dingetjie toegedraai en rondgedra, soos ‘n regte egte baba.  Selfs kinders het hierdie ingebore begeerte. . . maar dikwels hou hierdie nuutjie net vir ‘n ruk, dan is Fluffy ook maar ou nuus.

Die bittere hartseer is, dat mense nie altyd besef wat die impak van ‘n regte egte baba, in hul lewe gaan wees nie. Hul is nie voorbereid op wat dit van hulle gaan vat, of vra nie.  Party mense is net nie reg vir die verantwoordelikheid nie.  Party mense is net te selfsugtig en ander misbruik hierdie mag wat hul skielik oor ‘n brose lewende wese het.

Kinders lê my baie na aan die hart, seker daarom dat ek so baie oor kinders praat. . . Ek glo soms steeds soos ‘n kind en soms verlang ek na die dae toe ek klein was, en my ma en pa nog vir my gesorg het. . . maar ek besef ook alte goed, dat alle kinders nie goeie ouers het nie, dat hul droom van die dag wat hul die ouerhuis kan verlaat, vir sommiges is hul omstandighede by die huis so sleg, dat hul eerder die koue, geharde straat sal kies en ander ken niks beter as pyn en seer nie. 

As jy my met klippe wil gooi omdat ek dit so prontuit sê, dan sal ek daai klippe vang en ‘n altaar daarmee bou . . . en ek sal die jongman wat sy storie met my gedeel het, se naam daarop skryf. 

Kry ‘n mens iets soos ‘n slegte ouer? 

JA, mens kry. 

Hoekom daar so baie, oulike paartjies is, wat sukkel en smag om ‘n kindjie van hul eie te hê, terwyl daar soveel babas gebore word in gesinne wat hul nie kan- of wil hê nie . . . is iets waaroor ek al baie trane gehuil het.  Ons sal nooit die antwoord ken nie, en ons sal nooit elke kindjie van ‘n hartseer lewe kan red nie . . .

Ons kan slegs iets doen, aan dit waaroor ons beheer het:  Om goeie ouers te wees, vir die kinders waarmee God jou vertrou het. 

Eerstens moet ons onthou dat die grootmense van vandag, ook kinders was, en dat die kinders wat tans in ons huis is, ook eendag grootmense gaan word en moontlik kinders gaan he.  Dis ‘n sirkel of kringloop, en alle sirkels is nie rond nie. Soms vat dit net een sterk persoon om hierdie skewe sirkel uit te vee en ‘n vars, gesonde patroon te begin.

Nou die dag, gee Carel vir my ‘n radys om te proe, en ek is huiwerig, maar ek proe.  Na die tyd kyk hy my met sulke groot oë aan en vra;  ‘En?’  En ek kon in alle eerlikheid vir hom sê dat dit nie sleg is nie, maar dit beteken nie, dat dit vir my lekker is nie.  Ek gaan nie nou skielik radyse begin eet nie.  Ek dink die regte woord daarvoor sal wees: BLAND.  Ekt al gehoor party mense sê, mushrooms of calamari proe vir hulle soos niks. Ek weet nie wat is jou radys nie, maar ek is seker ons almal ken iets, wat soos niks proe nie.

Goeie ouers is nie mense wat nie hulle kinders mishandel nie, dis ouers wat liefde wys en gee.  Die afwesigheid van iets wat sleg is, is nie die bewys dat iets goed is nie.  Dis net ‘n bewys dat dit nie sleg is nie.

Bitter min kinders sal erken dat hul ouers nie goeie ouers is nie, tensy hul iemand soek om te blameer of wanneer hul werklik uit hul ouers se foute leer.  My ondervinding is egter dat baie jongmense eerder hul ouers se foute sal wegpraat, want dis vernederend om te erken dat jou ma, dalk iets anders in haar lewe meer belangrik geag het, as vir jou.  Pappas is veronderstel om die hero in sy huis te wees, so dit is moeilik om te erken as jou pa nie ‘n hero was/is nie. . . Die waarheid is; Jou ma is nie ‘n goeie ma, as sy jou nie met alles in haar probeer beskerm nie, jou pa is nie ‘n hero as drank sy god is-, of as hy al met sy 10de vrou deurmekaar is nie. . . maar, dis NIE JOU SKULD NIE.  Jy kan slegs iets doen, aan dit waaroor jy beheer het. . . Dalk is jy die een sterk mens, wat die sirkel moet uitvee en ‘n nuwe gesonde patroon moet begin. 

Natuurlik is dit nie ‘n maklike rol nie, anders sou niemand as ouers gefaal het nie, maar dis moontlik.  As jy besef hoe groot eer en voorreg die kroon van ouerskap is, sal jy dit ernstiger opneem. Sal jy, wanneer jy ‘n fout gemaak het, weer en weer en weer probeer. Sal jy leer wat spanwerk tussen jou en jou maat beteken. Sal jy besef hoe afhanklik jy van God is, om ‘n goeie voorbeeld te stel. . . En sal jy alles in jou vermoë doen, om nie jongmense groot te maak, wat genesing nodig het, van ‘n stukkende kinderlewe nie.  

As jy die kind of kinders wat God vir jou geleen het, verniel of mishandel, sal jy eendag verantwoording doen! Ek troos my daaraan. . . en ek glo soos ‘n kind, dat God elke klein ‘Poppie’ in hierdie wêreld se trane tel.

As jy kan sê dat jy nie ‘n slegte ouer is/was nie, dan wil ek vir jou sê; Radyse, gaan nie die smaak van ‘n gereg verbeter nie.

Wees eerder ‘n chilli of ‘n chocolate, maar maak ‘n impak, en maak ‘n verskil.

C a r i n d i . . . jys my dream-come-true

14 Mei 2014

My liewe klein Lokka (Liefste Bokka). . . vir hoeveel jare het ek van jou gedroom, het ek gehoop. . . gewonder of ‘n kleine mensie my eendag mamma sal noem.

Mens vertel jouself, dat jy nie iets kan mis, wat jy nog nooit gehad het nie, maar ek is oortuig daarvan dat elke vroue hart die longing het om deel te wees van ‘n lewetjie wat in haar vorm.  Vir jare was daar geen teken dat ek jou ooit sal kan he nie.  Hier te kort, daar te lank. . . Dokters besoeke, nuwe pille, minder pyn, meer hoop . . . En om die leemte te vul, het ek myself maar besig gehou met ander mense se kinders en babatjies. In die winkels, as ek iets moois sien, het ek dit gekoop en na die tyd besluit vir wie se kindjie ek dit sal gee.

EN TOE . . . verras jy ons.

Een aand in September, sit ek op die badkamermatjie met oë vol trane; ek hou die wit stokkie met twee baie duidelike strepies, in my hand vas.  Hoe is dit moontlik?  Ekt gewonder of dit okay is om opgewonde te wees . . . Want wat gaan die mense se? 

Jou pa het my ‘n stywe druk gegee en gese alles sal fine wees. En ek het geweet dit sal . . . want ek glo, dis God ALLEEN wat kan lewe gee.

So . . . draai jy toe ons wêreld op sy kop. Skielik moes ons, ons April beplande troue ‘n paar maande vervroeg. Koebaai Italy honeymoon – Kan ons asseblief ons deposito terugkry?  Ons gaan nou ‘n babakamer aanbou . . . En ons moun nie, want ons wil jou he, meer as enige iets anders.

Op ons troudag het ons alles wat mooi is gevier. Liefde, eenheid, ons nuwe saamgestelde familie, vriendskap en vir JOU. Eendag gaan ek die fotos vir jou wys en jy sal weet ek en Dad pas by mekaar, soos twee blokkies van ‘n puzzle wat nooit geskei mag word nie en JY is vir my die bewys dat God ons verhouding seën.

Liewe Sussa’kie, hier sit ek en jy. . . Al 28 weke swanger, jy weeg net net ‘n kilogram, maar jy is alreeds een van die belangrikste mense in my lewe.

Berigte en nuus opskrifte van weggooi kindertjies, verwaardelosing, verkragting en aborsies het my nog altyd baie erg ontstel. Ek dink, hierdie goed gebeur, omdat mense nog nooit werklik kon grasp dat niemand ‘human property’ is nie. . . En dis daarom dat ek vroeg in my swangerskap vir die Here gevra het om die besef dat JY eintlik SYNE is, in my hart in te brand.  En dit is regtig  asof Hy ‘n lig op die aspek vir my kom gooi het, want ek WEET . . . Jy word net vir ons geleen, my Bekkie. Ons bepaal jou Venter-Pietersen-DNA en ons sal jou grootmaak – Jou alles gee wat jy nodig het, jou toe gooi met liefde, jou denke help vorm, maar in the end, bly jy God s’n. Hoe bevoorreg is ons nie, dat Hy ons soveel vertrou, om een van Sy kinders vir ons te gee?

Boetie of Sussie, sou net vir ons die verskil gewees het tussen pienk en blou, makie sakie.  Maar God weet die beste, ons het mos twee bloues, so nou is alles rondom jou vir ons nuut en vars met so pienk skynsel. Oe, jy gaan jou pa se enigste prinses wees en Waldu en Ruan gaan jou op die hande dra. Hulle sal jou leer hoe om fiets te ry, ‘n geweer vas te hou en klei duiwe te skiet; bokkies se spore uit mekaar te ken en hoe om deur jou mond asem te haal, sodat jy saam met hulle kan duik. En ek sal jou leer van lady wees, wat conditioner gebruik, beenhare skeer en cutex opsit, maar jy sal ook weet hoe om vir jouself op te staan, ‘n opinie te he, empatie te wys, nederig te wees, nooit met ‘n victim houding te leef nie en om mense te respekteer. . .

Carindi, ek voel so bevoorreg dat EK jou ma mag wees en dis wonderlik om jou te deel met my beste vriend en sielsgenoot.  Mag hy eendag jou hero wees net soos wat hy myne is. 

Ek bid elke dag dat God my sal lei om ‘n goeie mamma vir jou te wees en dat jy ‘n gesonde en happy baby sal wees. . . Ons kan nie wag om jou te ontmoet nie.

5 Maart 2014

Stille drome

Dis saterdagoggend en ek sit by ‘n restaurant, drink ‘n koppie filter koffie, die oggend koerant lê voor my op die klein tafeltjie, maar vandag is ek nie eintlik lus vir koerant lees nie.

Ek kyk na die mense rondom my en soos wat hulle verby loop, vorm ek prentjies van hulle in my kop. . . ek kyk, ek wonder. . . ek soek iets, enige iets wat vir my sal wys dat hul gelukkig is. Ek staar. . .

My gedates word onderbreek deur ‘n harde vroue stem – Daar stap hulle, ‘n mamma, pappa en ‘n seuntjie wat ‘n entjie voor hulle uit hardloop. Sy probeer seker maar net verhoed dat hy te ver van hulle af beweeg, maar haar man lyk geirriteerd met haar ‘onnodige’ kommer. ‘n Lang aantreklike man met so vinnige regop stappie volg kort op hul hakke. Hy dra ‘n Edgars pakkie in sy hand. ‘Waarheen is jy oppad?’ wil ek hom vra. ‘Hoekom shop jy alleen?’ Miskien het hy ‘n vrou by die huis en dalk is daar ‘n geskenk vir haar in die Edgars sak. Dis ‘n mooi gedagte en net daar besluit ek, DIS die lang man se storie, ‘n gelukkige een.

‘n Vrou wat ‘n baba stootwaentjie stoot, vang my oog. Sy loop amper die kind wat voor haar verby loop uit die aarde. Lekker verward, shame. Ek wonder; Is sy ‘n enkel ma?  Ek hoop nie so nie, om kinders groot te maak is erg, maar ek dink om dit alleen te doen, is erger. Aan die oorkant van die gang sien ek ‘n blonde meisie staan, sy kyk deur die venster na ‘n winkel pop met so mooi wintersrokkie aan. Die outjie wat in die winkel werk, is besig om die venter te was. Hy glimlag vir haar, maar sy draai skielik om en loop weg. Ek wonder of sy darem vir hom ook ge-smile het. Hoekom het sy nie ingegaan en die rok gekoop nie?  Ek kon nie haar gesig sien nie, maar ek dink sy sal goed lyk in die mooi sagte winters rokkie met ‘n paar bootse. . . dalk is daar niemand vir wie sy wil mooi lyk nie. Iets aan die girl lyk hartseer. Ek kry haar jammer.

Ek onthou skielik, toe ek by die restaurant ingestap het, het ek by die klein tafeltjie vir twee kom sit en agter my was ‘n ou tannie en oom. Ek draai effens skuins in my stoel om te loer. Daar sit hulle, die twee grys koppies. Die oom vat ‘n slukkie van sy tee terwyl hy sy ander hand op die tannie se hand hou. Haar oe blink, net soos die groot steen aan haar ou vingertjie. Hulle koppe beweeg nader na mekaar, wanneer hulle gesels – amper asof hulle fluitster, maar ek dink dit kan dalk wees omdat hulle nie meer so mooi kan hoor nie. Vir ‘n oomblik vang die tannie se oog myne en ek glimlag skaam. Haar lippe vorm die woorde; Goeie more en ek knik vir haar. Wat ‘n mooi ouma en oupa, dink ek by myself.

Net toe, kom ‘n jongerige paartjie in en die waiter lei hulle tot by die tafel langs my. Dit lyk asof daar ‘n donderwolk oor hulle hang. Die waiter trek vir haar ‘n stoel uit en sy blaf ‘n dankie sy kant toe. Hy vra of hy solank vir hulle iets kan kry om te drink, maar die dude met sy groen pet en tattoo wuif net ‘n hand, seker om te sê dat hy hulle ‘n rukkie moet gee om daaroor te dink. Hulle tel elkeen ‘n menu op en begin daarin lees, asof dit ‘n baie interessante boek is, niemand sê ‘n woord nie. 

Die prentjie laat my ver terug dink en effens skaam kry, want ek was ook seker al daai girl en die een wat oorkant my gesit het, het nie ‘n groen pet of ‘n tattoo gehad nie, maar ons het gereeld sulke donderwolke gehad wat ons volg.

Aan die begin – van amper 9 jaar – is ‘n mens nie stil nie, jys verlief en borrelend. Later kom die gil en skree. Jy vergewe. Jy smeek en vra mooi. Jy vergewe. Jy vergewe. Jy praat mooi. Jy huil. Jy le laat aande in ‘n lee bed en skrik kort kort wakker wanneer jy ‘n kar hoor. En jy worry. Jy probeer aangaan. Jy hoop. Jy smeek. Jy baklei. Met tye oorweldig ‘n vrees jou. Jy word oor en oor en oor en oor teleurgestel. Jy klim in jou kar en ry. Jy vergewe en kom terug. Jy hoop. Jy gaan aan. Jy worry. Jy skrik nie meer vir die skade aan die kar na ‘n klein ‘ongelukkie’ nie. Jy vergewe. Jy pak jou tas. Jy luister na lee beloftes. Jy is ongelukkig, maar jy bly, want jys ‘n banggat, bang vir verandering. En dan heelwat later, kom die stiltes . . . dis wanneer jy niks meer het om te sê nie, wanneer die sleg soveel swaarder begin weeg as die mooi. Wanneer jou stem hees gegil is. Jy voel jyt niks meer om voor te fight nie . . . maar jy bly, want jys bang vir alleen wees. Niemand is happy nie, al probeer mens hoe hard. En op die ou einde tuimel die hele spulletjie in any way inmekaar, nie noodwendig op JOU terme nie, maar jy aanvaar dit, want op 27 voel jy oud, is jy tot die dood toe moeg, baklei. Voel dit asof jou beste jare gemors is.

Skielik, terwyl meer as die helfte van jou vriende al getroud is en van hulle al sterk besig is om aan gesinne te begin werk, is jy weer die single een. En van almal was jy eintlik die een wat al lank al getroud moes wees, maar elke keer wat hulle jou in die verlede gevra het ‘Wanneer is die groot dag?’ Het hy die antwoorde reggehad, want hyt altyd ‘n antwoord gehad.

JY LEER om op jou eie voete te staan. Jy leer hoe om te funksioneer, net JY. Jy besef jy was nog nooit net ‘n JY nie, jy was altyd deel van ONS. ‘n Uitnodiging na ‘n baba tee, wrug jou soos iets wat in jou keel vassit. ‘n Braai saam met klomp couples word vir jou ‘n paar uur van masker dra, want jy HAAT dit as mense jou jammer kry. Wie sal ooit weet? Terwyl die wereld aangaan, deal jy met ‘n storm van goed, leer jy jouself ken. Jy social en haal asem, maar jy raak stil. It’s not easy, maar jy weet as jy deur die eerste alleen-jaar kan kom, sal jy okay wees. Is ‘n mens ooit okay, na soveel seer . . . Is daar ‘n quick fix wat die emosionele letsels kan gesond maak?

TYD . . .

Tyd genees tog alle wonde, gee tyd tyd . . . Jou hart kan baie meer hanteer as wat jy dink, besef jy later. Jy gee weer, jy raak weer verlief, jy leer . . . dat niemand perfek is nie. Jy leer om te compromise, jy leer om jou sirkel groter te maak en mense spasie te gee om hulself te wees, al maak die besluite wat hul neem, jou soms seer. Jy vergewe en probeer weer, probeer weer. . . Jy leer dat jy nooit werklik vry sal wees as jy nie leer hoe om te vergewe nie. Jy BID, jy buig voor alles wat groter as jy is. En in jou alleenste tye, leer jy dat God jou beste vriend is. Jy raak kwaad vir jouself, omdat jy in die soeke na liefde, elke keer so baie van jouself gee, jouself oopmaak vir nog hartseer. Maar jy glo ook nie daaraan om ‘n halwe lewe te leef nie, so jy werk maar deur rejection, time and again. . . Tel die stukkies op en gaan aan.

Jy soek die fout by jouself, maar elke ‘Ek is jammer, ekt ‘n fout gemaak’ speech wat jy moet aanhoor  . . . gee jou die versekering dat jy eintlik okay is.. En jy sê; DANKIE Liewe Heer vir die vrede in jou hart. Jy sê dankie Liewe Heer dat U my hart sag hou. . . Jou beker vol hou. Jy waardeer elke opregte vriend en vriendin in jou lewe. Jy groei.

Goed of sitsuasies verander nie noodwendig nie, maar die manier waarop jy daarna kyk verander en daarom gooi jy nie meer klippe nie. . . jy bere daai klippies, waarmee jy jou pa nog elke nou en dan mee wou gooi, omdat hy jou ma na 26 jaar gelos het. Jy wonder nie meer, hoekom hulle nie soos die ou tannie en oom wat agter jou sit kon wees nie.

Jy maak vrede.

Sê-goed soos ‘You are in charge of your own happiness’ laat jou wonder. Jy kyk met krietiese oë na mense rondom jou en jy kan nie besluit of dit altyd die beste is om die ‘regte’ ding te doen, ten spyte van jou eie geluk nie. Wanneer jy jouself gevind het en happy is met die mens wat jy is, besluit jy dat dit beter is om alleen te wees as in ‘n verhouding waar jy in elk geval eensaam voel. MAAR, jy lê jou stille drome voor God se troon neer en hou op soek . . .

………………………………….

En dan, op ‘n dag . . . wanneer jy dit nie verwag nie. . . . stap hy in . . . staan hy 1.84m in sy skoene, voor jou en draai jou wereldjie op sy kop.

IETS het daardie dag net in plek geval.

So baie keer het ek hierdie versie raak gelees en toe word dit vir my ‘n werklikheid: Eendag sal iemand in jou lewe stap en dan sal jy weet hoekom dit met geen ander een uitgewerk het nie.

En die waarheid is, vroeer sou nie reg gewees het nie, want ek was toe nog nie reg nie.

Om ‘n liefde soos hierdie te leer ken;

vee ‘n verlede uit,

maak ‘n deur van geluk vir jou oop,

wat harte warm maak,

oe blink maak,

die toekoms die moeite werd maak.

Dis asof jy weet, jy gaan nooit weer iets alleen hoef te doen nie.

Dit voel net anders.

Ek sal ‘n pad saam met jou stap, ‘n hobbelrige pad, grond pad, ‘n lang pad . . .

Liefde tussen twee mense is mos soos ‘n bakkie met water daarin. 50% pienk en 50% blou. Soos wat mens oor klippe en rowwe terrein loop, mors van die water uit. Dit moet die heeltyd volgehou word, met die regte ratio.

Ek is so ongelooflik dankbaar, want ons bakkie is die perfekte pers kleur en hy loop oor . . . mag dit altyd so wees.

Mag ons die ou oom en tannie word wat ek vandag gesien het. Iemand op wie die res van die wereld jaloers kan wees. . .

Mag ons leef met die leuse:

Tussen my en jou, is ONS die belangrikste. . .

Ek tel die slapies, want nie te ver van nou af nie, begin my ‘Happy-ever-after’ . . . saam met jou.

31 Mei 2013

Mense van my asem. . .

Soms moet ek vir myself sê, MAAK PLEK, skuif op, make the circle bigger. . . ons isi almal dieselle nie, en dis OK.

Ek love die wat kan filosofeer, rooiwyn drink, goeie musiek wardeer, graag luister en om ‘n braai vuurtjie kan sit en lag, wat kan gesels oor ‘onthou jy?’ – ‘ekt eendag erens gelees’ – ‘het jy geweet’ . . .  Dis daar by julle wat ek vir my ‘n permanente sit plekkie maak, waar ek kan rustig raak en waar ek my hart kan leeg-maak, sonder om te worry oor wat julle dink, want ons dink dieselfde.  Ons weeg goed, meet goed, bespreek goed, deel goed. Julle groei op my soos mos, want julle is amper net soos ekke.

Ek loop ‘n pad met opregte mense, wat weet die lewe gaan oor soveel meer as die klomp nulle in jou bank, mense wat weet, wat jy het, is NET genade. Ons hou kontak en ons ruil bybel versies uit, stuur elke nou en dan ‘n opbouende sms’ie of email. . . Ekt jou nodig, want om jou in my lewe te he, hou my geanker.  Jy is vir my ‘n voorbeeld en ek is vir jou ‘n steunpilaar.  Saam jou, skyn my lig op sy helderste.  Ons kyk boontoe, ons herinner mekaar om NOOIT iets as vanselfsprekend te aanvaar nie.  Dis vir jou wat ek bel as my hoop min is en my gemoed vol.  DANKIE.

‘n Vinnige kuiertjie, ENIGE tyd, want jys altyd game. Tyd is vir jou niks, jy haat roetine. Jou crazy, mal geselsies kills the dullness of an average day.  In jou company lag ek dat my oe traan, niks ernstige stories nie, ons unwind net.  As ek by jou is, besef ek opnuut, ek wil nooit die gevoel van VRYHEID verloor nie. Jy is soos ‘n koel briesie op ‘n warm dag. 

Jys anders, mar ek love dit. . . dit fasineer my. Jy loop rond met jou skets boek en sleep jou voete. Ek wil nie soos jy wees nie, want ek dink jou klere is snaaks, jy dra te veel ringe en jou hare is deurmekaar, maar ek dink dit pas by jou.  Ek geniet al jou stories . . . En as ek vir jou koebaai sê, sê ek ook sommer vir die Here dankie dat ons almal uniek is. Jou foto hoort in ‘n art book, want dis hoe cool jy is.  

As ek kon, het ek meer tyd saam met jou spandeer. . . bal geskop en ingekleur of iets. Kleine mensie, wat altyd lag.  As ek by jou is, leer ek om weer kind te wees en ek besef ouderdom is net ‘n nommer.  Mag ek nooit die lus om te lewe verloor nie.  En vir jou. . . vir jou wil ek niks leer nie, want ek wil nie die plek van jou mamma en pappa vat nie, ek wil net DAAR WEES VIR JOU. 

Ek kry jou jammer. . . Want jy kry altyd al die ander jammer. Jou hart is sag. Jy vra forever omverskoning oor iets.  Jy praat sag, ek doen moeite om jou te leer ken, maar jou pastel bloesie en gestrykte demin, en perfekte kapsel, maak my ongemaklik. Elke epos van ‘n verlore hond en foto van ‘n kind wat ondervoed is, laat jou uitbars in trane. Jy glo die wereld is wreed. Ek wil jou in watte toedraai en beskerm.  Soms word ek kwaad en praat hard, voel ek sommer om iets te skop . . . dan dink ek aan jou en wens ek, ek was biekie meer saggeaard soos jy, want jyt ‘n mooi hart.

Ons kom al ‘n lang pad, maar tye verander. . . Ek kuier soms by jou en jou gesinnetjie. Kyk na jul gesins fotos teen die gang muur en sien die tietie-bottels in julle kombuis staan. Ek hoor hoe besig julle is, hoe duur pamper doeke is, en ek smile. Jy het ‘n mooi familie en wanneer ek met jou kinders te speel, kry ek ‘n kykie in ‘n lewe, ver van myne af. Soms beny ek julle. Maar ek herinner myself. God se tyd is nie ons tyd nie.  En as ek na die overall prentjie van julle kyk, weet ek hoe ‘n huis moet lyk en voel.

Jy is nice, mense hou van jou, ek ook, maar as jy my vra hoe dit met my gaan, vertel ek jou, net bo-langs. Ja, jy is my vriend, maar om die een of ander rede hou ek my afstand.  Iets pla my en ek kan nie my vinger daarop le nie, maar. . . nietemin, leer ek by jou, want jy is wys. Ek hoor jou praat, jys slim met woorde, jys besig, jy doen goeie goed, en jy is (sonder dat jy dit dalk besef) vol van . . . JOUself. Ek wil so graag vir jou sê, Make your circle bigger! 

Ek hou van jou, want jy is wie jy is. Biekie crazy, maar dierbaar.  Jy lat my lag, jou emotionele uitbarstings leer my om beheersd te wees.  Ek hou jou dop en al jou energie maak my moeg. Jy is soos die weer. . . sê wat jy wil sê. Ek luister na al die dramas in jou lewe en ek smile, want jy raak so excited . . . en jy raak net so kwaad.  Jy is passie vol, oor als !!! As ek eendag in ‘n fight is, wil ek he jy moet aan my kant wees.

Ek besef maar al te goed, as jy ‘n prentjie van my moet teken, pas ek ook dalk nie in die rol van ‘n hero nie.  En dis ok met my . . .

. . . .we just gotta make the circle bigger.

How great is it . . . ‘Being able to walk with kings, but never loose the common touch’

13 September 2011